خاک بنیاد مرا هم یک دو دم شورانده گیر

رنگ پروازت چو شمع آغوش پیداکرده ست

با وداع خویش این کر و فر از خود رانده گیر

ای جنون چندین غبارکر و فر دادی به باد

خلقی از رسوایی هستی نظر پوشید و رفت

بر سر این عیب مژگانی تو هم پوشانده گیر

دامن خاکست آخر مقصد سعی غبار