که سر به سجده نبردیم و رفت وقت نماز

گذشت فرصت و دل وانشد کسی چه کند

گشاد عقده بی رشته گسسته است دراز

غبار ما چو سحر سینه چاک می گذرد

چو غنچه پرده در رنگ و بو خودآرایی ست

اگر تو گل نکنی نیست هیچ کس غماز

ز جیب و دامن خویشت اگر خبر باشد