که می رود شرر کاغذ این قدر گلباز

فضای دشت و در آیینه خانه است ای صبح

تبسمی کن و بر صنعت بهار بناز

نسیم کوی فنا مژده چه عافیت است

اگر دماغ هوس ذوق خودسری دارد

بس است چون پر رنگت شکستگی پرواز

فغان که شمع صفت زین بهار نومیدی