رحمت از شوخی ابرام تقاضاست بری

وهم انجام گدازی ست به طبع آغاز

فرصت از کف ندهی تا نشوی داغ فسوس

قاصد ملک عدم نامه نمی آرد باز

آن در باز که بر روی کسی نیست فراز

نفس کافر نشد آگاه ز اقبال سجود

کله ناز خمی داشت به محراب نماز