آن در باز که بر روی کسی نیست فراز

فرصت از کف ندهی تا نشوی داغ فسوس

قاصد ملک عدم نامه نمی آرد باز

رحمت از شوخی ابرام تقاضاست بری

نفس کافر نشد آگاه ز اقبال سجود

کله ناز خمی داشت به محراب نماز

بر که نالیم ز محرومی و بیباکی طبع