بر که نالیم ز محرومی و بیباکی طبع

آن در باز که بر روی کسی نیست فراز

نفس کافر نشد آگاه ز اقبال سجود

کله ناز خمی داشت به محراب نماز

همه بودیم ز توفیق ادب محرم راز

شور اغراض جهان برد خموشی ز عدم

سرمه در کوه نماند از تک و تاز آواز