خوش خیمه بر آن چشمه کوثر زده ای باز

برگوشه دستار تو آن لاله سیراب

لخت جگر کیست که بر سر زده ای باز

ای ساغر تبخاله از این تشنه سلامی

مخموری و مستی همه فرش است به راهت

چون چشم خود امروز چه ساغر زده ای باز

ابر چه بهار است که بر بسمل نازت