این خانه بروب از خود و بیرون در انداز

شیرینی جان نیست گلوسوز چو شمعم

ای صبح تبسم نمکی در شکر انداز

نامحرم عبرتکده دل نتوان بود

ما خود نرسیدیم به تحقیق میانش

گر دست رسا هست تو هم درکمر انداز

پرسیدم از آوارگی دربه دری چند