تا نفس بر خویش می بالد تمنا می تپد

تاکجا بی پرده گردد حسن بی پروای ناز

سجده واری بار در بزم وصالم داده اند

هان بناز ای سر، که خواهی خاک شد در پای ناز

هرکه دیدم بسمل است از تیغ ناپیدای ناز

بیدل امشب یاد شمعی خلوت افروز دل است

دود آهم شعله ای دارد به گرمی های ناز