نخل عجزم ، آبیارم التفاتی بیش نیست

می شود چون ریشه های تاکش آخر تار سبز

می نماید بی نسیم مقدم جان پرورت

سبزه این باغ ، چون رگ ، بر تن بیمار سبز

می توان کردن مرا از نرمی گفتار سبز

خرمی در طینت مردم به قدر غفلتست

دارد این آیینه ها را شوخی زنگار سبز