می توان کردن مرا از نرمی گفتار سبز

می نماید بی نسیم مقدم جان پرورت

سبزه این باغ ، چون رگ ، بر تن بیمار سبز

نخل عجزم ، آبیارم التفاتی بیش نیست

خرمی در طینت مردم به قدر غفلتست

دارد این آیینه ها را شوخی زنگار سبز

جزوها را تابع کیفیت کل بودنست