خرمی در طینت مردم به قدر غفلتست

سبزه این باغ ، چون رگ ، بر تن بیمار سبز

نخل عجزم ، آبیارم التفاتی بیش نیست

می توان کردن مرا از نرمی گفتار سبز

دارد این آیینه ها را شوخی زنگار سبز

جزوها را تابع کیفیت کل بودنست

سنگ هم در شیشه می غلتد چو شدکهسار سبز