این چمن الفت پرست سایه گیسوی کیست

هر کجا آیینه ما گردد از زنگار سبز

گر همه طوطی شوی نتوان شد آن مقدار سبز

سبزه می جوشد به گردن رشته زنار سبز

برگ عیش قانعان بی گفتگو آماده است

شد زبان بسته از خاموشی اظهار سبز