ریشه گل بی طراوت نیست از ابر بهار

ناله بلبل دهد چون سرو از این گلزار سبز

برق حسن نو خطی در گل گرفت آیینه را

جلوه گر این است کشت تشنه دیدار سبز

می کند تردستی مطرب زبان تار سبز

هیچ زشتی در مقام خویش نامرغوب نیست

خار را دارد همان چون گل سر دیوار سبز