هیچ زشتی در مقام خویش نامرغوب نیست

جلوه گر این است کشت تشنه دیدار سبز

ریشه گل بی طراوت نیست از ابر بهار

می کند تردستی مطرب زبان تار سبز

خار را دارد همان چون گل سر دیوار سبز

رنگ می بندد لب خندان به عزلت خو مکن

آب هم می گردد از آسودن بسیار سبز