کلفت هر دو جهان درگره حسرت ماست

گر تناسخ زند اورنگ نگردد هرگز

فکر روزی ست که پرمی کشد از مغز وقار

آسیا تا نشود سنگ نگردد هرگز

دل اگر جمع شود تنگ نگردد هرگز

بیدل از طورکلامت همه حیرت زده ایم

در بهاری که تویی رنگ نگردد هرگز