تو این چراغ طرب یک دو گل به باغ افروز

ز باده برق عتاب آب دادنت ستم است

که گفت چهره برافروز و بی دماغ افروز؟

پری رخان به هزار انجمن قدح زده اند

دلیل منزل تحقیق ترک واسطه است

به سوز جاده و شمع ره سراغ افروز

امید شعله آواز بلبلان تا چند