می سوزدم سپهر به داغ کهن هنوز

عمریست چون نفس همه جهدم ولی چه سود

یک گام هم نرفته ام از خویشتن هنوز

چون شمع خامشی که فروزی دوباره اش

ای محو جسم دعوی آزادیت خطاست

یعنی ز بیضه نیست برون پر زدن هنوز

عالم به این فروغ نظر جلوه گاه کیست