گریه یکسر حاصل است وخنده می کاری هنوز

ریشه ات بگسیخت ساز اندیشه مضراب چند

شد نفس بی بال و در پرواز منقاری هنوز

صبح جزشبنم گلی زین باغ نومیدی نچید

عبرت آفات دهر از خواب بیدارت نکرد

بیخبر در سایه این کهنه دیواری هنوز

جان پاکی، تاکی افسردن به کلفتگاه جسم