غبار هرزه دو دشت آفتی چه بلاست

به سرنگونی جاوید چون قلم برخیز

شریک غفلت و آگاهی رفیقان باش

به خواب چون مژه ها با هم و به هم برخیز

تو راکه گفت ز خاک ره عدم برخیز؟

درای قافله صبح می دهد آواز

که ای ستم زده رفتیم ما، تو هم برخیز