چون حبابم بیدل از وضع خموشی چاره نیست

نیست منزل جز بیابان مرگی شور جرس

بی غباری نیست هرجا مشت خاکی دیده ایم

شد یقین کز بعد مردن هم نمی میرد هوس

صاحب آیینه را لازم بود پاس نفس