تا آفتاب سایه به پهلو دوید و بس

ناز سجود قبله توفیق می کشیم

زین گردنی که تا سر زانو خمید و بس

محمل کشان عجز، فلکتاز قدرتند

عیش بهار عشق ز پهلوی عجز نیست

در باغ نیز، شمع گل از خویش چید و بس

ما را درین ستمکده تدبیر عافیت