چون گلم زین باغ عبرت داده اند

عیش هم بر فرصتم خندید و بس

گر طواف کعبه درد آرزوست

می توان گرد دلم گردید و بس

آنقدر دامن که باید چید و بس

جاده چون طی شد حضور منزل است

رشته می باید به پا پیچید و بس