در دل برون دل چو نفس بال می زنم

پر تیره روزم از من بی پا و سر مپرس

خاکم به باد تا ندهی از سحر مپرس

آوارگی گل وطن است از سفر مپرس

صبح آن زمان که عرض نفس داد شبنم است

پروازم آب می شود از بال و پر مپرس