صد عدم از هستی آن سویم ز ایجادم مپرس

دل قیامت می کند از طبع ناشادم مپرس

بیستون یک ناله می گردد ز فرهادم مپرس

نام هم مفت است ، عنقا بشنو و خاموش باش

محفل آرای حضورم خلوت نسیان اوست

گو فراموشم نخواهی هیچش از یادم مپرس

پهلوی خودمی خورم چون شمع و ازخود می روم