تهمت تشویش نتوان بر مزاج سایه بست

گو فراموشم نخواهی هیچش از یادم مپرس

پهلوی خودمی خورم چون شمع و ازخود می روم

رهنورد وادی تسلیمم از زادم مپرس

خواب امنی دارم از عجز خدادادم مپرس

تا مژه در جنبش آید عافیت خاکستر است

شمع بزم یاسم از اشک شررزادم مپرس