به رنگ شمع سحرفرصتی نمی خواهد

به زیر سایه کوهیم از غبار نفس

به هیچ وضع نبردیم صرفه هستی

چو صبح ضبط خود آید مگر به کار نفس

خزان عشرت و رنگینی بهار نفس

در این چمن اثر اشک شبنم آینه است

که آب شد سحر از شرم گیرودار نفس