همان به ذوق تماشاست زندگانی من

وگرنه عرض نهانی ست آشکار نفس

هزار صبح در این باغ بار حسرت بست

گشاده گیر تو هم یک دو دم کنار نفس

به زنگ چشم نگاهم بس است تار نفس

ز ضعف تنگدلیها چو غنچه تصویر

نشسته ام به سر راه انتظار نفس