خوش آن زمان که شوی در غبار کسوت عجز

فکندنی است ز سر چون حباب بار نفس

زمانه صد سحر از هر کنار می خندد

به ضبط کار تو و وضع استوار نفس

چو شعله بر رگ گردن بلند بار نفس

اشاره ایست به اهل یقین ز چشم حباب

که دیده وانشود تا بود غبار نفس