چو شعله بر رگ گردن بلند بار نفس

زمانه صد سحر از هر کنار می خندد

به ضبط کار تو و وضع استوار نفس

خوش آن زمان که شوی در غبار کسوت عجز

اشاره ایست به اهل یقین ز چشم حباب

که دیده وانشود تا بود غبار نفس

به سوی خویش کشد صید را خموشی دام