که دیده وانشود تا بود غبار نفس

خوش آن زمان که شوی در غبار کسوت عجز

چو شعله بر رگ گردن بلند بار نفس

اشاره ایست به اهل یقین ز چشم حباب

به سوی خویش کشد صید را خموشی دام

سخن ز فیض تامل شود شکار نفس

ز موج بحر مجویید جهد خودداری