چه ممکن است درآمد شد اختیار نفس

به سوی خویش کشد صید را خموشی دام

سخن ز فیض تامل شود شکار نفس

ز موج بحر مجویید جهد خودداری

متن چو صبح در انکار هستی ای موهوم

گرفته است جهان را هوا سوار نفس

در این محیط که هر قطره صد جنون تپش است