فلک به ساغر خمیازه سرخوشم دارد

مگر چو شمع کند سعی اشک ، کار نفس

به چاک پیرهن عمر بخیه ممکن نیست

متاب رشته وهم امل به تار نفس

چو صبح می کشم از زندگی خمار نفس

تاملی نکشیده ست دامنت ورنه

برون هر دو جهانی به یک فشار نفس