حیرتم در دل مگر آیینه دزدد چون نفس

ای دلت صیاد راز، از لب مده بیرون نفس

کز خموشی رشته می بندد به صد مضمون نفس

با خیال از حسن محجوب تو نتوان ساختن

چشم مخمور تو هر جا سرخوش دور حیاست

نشئه خون کرده ست در رنگ می گلگون نفس

طبع دانا را خموشی به که گوهر در محیط