کسی جنگ دیوان نکرد آرزوی

سخن چون به گوش بزرگان رسید

ازیشان کس این رای فرخ ندید

همه زرد گشتند و پرچین بروی

کسی راست پاسخ نیارست کرد

نهانی روان شان پر از باد سرد

چو طوس و چو گودرز کشواد و گیو