سرکشی از طینتم گمان نتوان برد

خانه آیینه نیست عالم ناموس

ریخت ندامت به دامنم دل پر خون

آبله ای بود حاصل کف افسوس

نقش قدم کس ندید جز به زمین بوس

دامن شب تا به کی بود کفن صبح

به که برآیی ز گرد کلفت ناموس