ناله در اشک زد ز عجز رسایی

نقش قدم کس ندید جز به زمین بوس

دامن شب تا به کی بود کفن صبح

به که برآیی ز گرد کلفت ناموس

آب شد این شعله از ترقی معکوس

صد چمن امید لیک داغ فسردن

نامه رنگم که بست بر پر طاووس ؟