نقد حیرتخانه هستی صدایی بیش نیست

حسن بی پروا خوشست آیینه گو مر دود باش

زینهمه سعی طلب جز عافیت مطلوب نیست

گر همه داغست هر جا شعله آب آسود باش

ای عدم نامی به دست آورده ای موجود باش

بر مقیمان سرای عاریت بیدل مپیچ

چون تو اینجا نیستی گوهر که خواهد بود باش