تا حضور چشم و مژگان یابی از هر خار وگل

گر دل آسوده خواهی عقده این نار باش

بر چه از وصلش به یکرنگی نیامیزد دلت

گر همه جان باشد از اندیشه اش بیزار باش

چون نگه درهرکجا پا می نهی هموار باش

هیچکس تهمت نشان داغ بی نفعی مباد

چتر شاهی گر نباشی سایه دیوار باش