چون نگه درهرکجا پا می نهی هموار باش

بر چه از وصلش به یکرنگی نیامیزد دلت

گر همه جان باشد از اندیشه اش بیزار باش

تا حضور چشم و مژگان یابی از هر خار وگل

هیچکس تهمت نشان داغ بی نفعی مباد

چتر شاهی گر نباشی سایه دیوار باش

ننگ تعطیل از غم بیحاصلی نتوان کشید