هرزه تازی تا به کی گامی به گرد خویش گرد

ناله از خود می رود، گو ششجهت کهسار باش

بر تسلسل ختم شد دور غرور سبحه ات

یک دو ساغر محو عشرتخانه خمار باش

جهد بر مشق تو خطی می کشد پرگار باش

هر قدر مژگان گشایی جلوه در آغوش تست

ای نگاهت مفت فرصت طالب دیدار باش