جگر چو صبح به چاکی ده و گلستان باش

زخون خود چو حنا رنگ تحفه پردازد

گل وسیله پابوس خوش خرامان باش

چه لازم است کشی رنج انتظاریها

ز مشرب خط و خال بتان مشو غافل

به حسن معنی کفر آبروی ایمان باش

هوا پرستی جمعیت از فسرده دلی است