دربن زمانه ز علم و هنرکه می پرسد

که یک نفس به خود آتش زن و چراغان باش

جنون متاع دکان خیال نتوان بود

به هر چه از هوست واخرند ارزان باش

دو خرگواه کمالت بس است انسان باش

خبر ز لذت پهلوی چرب خویشت نیست

شبی چو شمع دربن قحطخانه مهمان باش