شاید از پستی برون آیی کمر می بسته باش

روزی اینجا در خور آدم دهن آماده است

محرم منقار ساز آن نهال پسته باش

عزم صادق می رهاند چون تنت از بند طبع

دخل بیجایت ز درد اهل معنی غافل است

ناخنی تا هست دور از سینه های خسته باش

چند باشی از فراموشان ایام وصال