ناخنی تا هست دور از سینه های خسته باش

عزم صادق می رهاند چون تنت از بند طبع

شاید از پستی برون آیی کمر می بسته باش

دخل بیجایت ز درد اهل معنی غافل است

چند باشی از فراموشان ایام وصال

رنگهای رفته یادت می دهم گلدسته باش

خواستم از دل برون آرم غبار حیرتی