چند باشی از فراموشان ایام وصال

شاید از پستی برون آیی کمر می بسته باش

دخل بیجایت ز درد اهل معنی غافل است

ناخنی تا هست دور از سینه های خسته باش

رنگهای رفته یادت می دهم گلدسته باش

خواستم از دل برون آرم غبار حیرتی

تا به لب آمد نفس خون گشت وگفت : آهسته باش