رنگهای رفته یادت می دهم گلدسته باش

دخل بیجایت ز درد اهل معنی غافل است

ناخنی تا هست دور از سینه های خسته باش

چند باشی از فراموشان ایام وصال

خواستم از دل برون آرم غبار حیرتی

تا به لب آمد نفس خون گشت وگفت : آهسته باش

از اقامت شرم دارد بیدل استعداد شمع