خواستم از دل برون آرم غبار حیرتی

ناخنی تا هست دور از سینه های خسته باش

چند باشی از فراموشان ایام وصال

رنگهای رفته یادت می دهم گلدسته باش

تا به لب آمد نفس خون گشت وگفت : آهسته باش

از اقامت شرم دارد بیدل استعداد شمع

هر قدر باشی درین محفل ز پا ننشسته باش