چو آتش ، جاه دنیا، بد مژه خواباندنی دارد

سجود بسمل اینجا در خم بال است محرابش

به جرات بر میا، سامان جمعیت غنیمت دان

بنای اشک غیر از لغزش پا نیست سیلابش

حذر از استر مخمل ، لباس ابره سنجابش

طریق خلق داری ، سنگ بر ساز درشتی زن

نهال رافت از وضع ملایم می دهد آبش