به تیغ کینه صف عجز ما به هم نتوان زد

سری که شد تهی از مغز گردش فلک استش

به ابر و رعد خروشم حقی است کاین مژه ی تر

اگر به ناله نباشد به گریه مشترک استش

که همچو موج زگردن شکستگی کمک استش

نگاه بهره ز روشندلی نبرد وگرنه

سیاهی دو جهان از چراغ مردمک استش